Maar dat was toen. Toen had ik 8 maanden 1x per week psychotherapie gehad en was ik ontzettend dankbaar dat mijn belastbaarheid gegroeid was. Dat ik het eindelijk aan kon om de unieke integrale therapie bij Psychosomatiek te volgen.

Ik startte vol enthousiasme aan dit traject waarbij ik 3x per week heel hard aan mezelf werkte. Ik wilde ook niets anders. Het was zwaar, het was moeilijk en intens. Maar dat was mijn leven op dat moment zonder therapie ook. Ik wilde maar 1 ding, ik wilde dolgraag werken aan mezelf om te helen. Al het andere zette ik even op een laag pitje, om volop aandacht te kunnen geven aan dit traject. En wauw, wat heb ik hard gewerkt.

En nu…nu ben ik moe…therapiemoe.

En ik weet dat ik er echt nog niet ben. En ik ben ook nog steeds dankbaar en gemotiveerd om mijn weg naar herstel te blijven volgen. Maar ik kan mijn diepste gevoelens niet meer ontkennen.
Een diep verlangen in mijzelf heeft zich ontpopt. Ik verlang er intens naar om te leven. Om te ademen, te lachen, te sporten, kopjes thee en glazen rose te drinken met vriendlief en m´n vriendinnen, lekker te koken, boeken te lezen, te rommelen in m´n moestuintje, op pad te gaan met m´n neef en nichtje, te wandelen, te fietsen, en nog zoveel meer!
HÉÉÉRLIJK!!!

Vanmiddag ga ik het bespreken…of ik voorlopig op halve kracht m´n therapie mag vervolgen…
Want ik wil zo graag voor 100%, op volle kracht mijn leven leven!!!

Foto Toermalijntje, Schwarzwald juni 2012

Therapiemoe