In december 2009, startte het kunst- en trainingsproject MetMijAllesGoed: Van litteken naar taal. Ik heb nog meegewerkt aan de opening, zie ook mijn blog. Ruim 30 medewerkers van Altrecht werden getraind in het leren omgaan met cliënten die zichzelf beschadigden.

Na de trainingen
Ik had verwacht dat na dit project en trainingen voor hulpverleners het beleid en de bejegening naar cliënten zou gaan veranderen. Ik heb ook de eer gehad om als ervaringsdeskundige deze trainingen te volgen! De opzet was dat hulpverleners in Altrecht na afloop van het project gebruik konden maken van mijn ervaringen en samen met N. van der Luit, psychologe (Brinkveld Zeist) heb ik gepraat om een adviesteam te vormen dat door hulpverleners uitgenodigd kan worden als er op de werkvloer dilemma’s ontstaan rond zelfbeschadiging. Maar na afronding van het project in 2011 is er nog geen adviesteam. Deze maand is er weer een gesprek, hopelijk dat er dan een team komt binnen Altrecht.

Betekent dit dat het niet meer nodig is en dat er binnen Altrecht een optimale bejegening is van cliënten die zichzelf beschadigen?
Was dat maar waar. De laatste maanden hoor ik verontrustende geluiden om mij heen als ik op het terrein van Altrecht ben. Non-contracten (waarbij zb niet mag bij opname), praten over zelfbeschadiging (welke vormen ook) blijkt lastig.

Ik had verwacht dat na dit project en trainingen voor hulpverleners het beleid en de bejegening naar cliënten zou gaan veranderen. Ik weet dat er gepraat kan worden bij verschillende hulpverleners als je jezelf beschadigd, maar dan eindigt het onderwerp vaak, men komt er zelden weer op terug. Je krijgt dan te horen dat je het goed doet, je praat erover, je blijft in contact! Alleen moet je zelf de alternatieven vinden, jammer! Het gesprek over jouw zelfbeschadiging of de gedachten eraan, is klaar. Je moet zelf manieren vinden die als alternatief kunnen dienen of troostend kunnen zijn.

Zelfbeschadiging
Zelfbeschadiging wordt kennelijk nog te vaak gezien als een vorm van aandacht vragen. Want waarom wordt er anders zo weinig doorgevraagd over de aanleiding en de reden waarom ik mijzelf beschadigd hebt of had gedaan. Wat was de trigger dat ik mijzelf beschadigde? Nee, daar wordt nog steeds niet over gepraat. Zelfbeschadiging is niet alleen snijden, veel, teveel pillen innemen is niet altijd een suïcidepoging, maar ook een vorm van zelfbeschadiging.
Dit roept bij mij #herbelevingen op naar mijn 1e opname ooit en hoe men toen met mijn zelfbeschadiging omging. Terug naar de oertijd?

Oertijd
De oertijd is voor mij de jaren ´90 en ik had mijn 1e opname in de GGZ bij de voorloper van Altrecht. Toen men doorkreeg dat ik mijzelf, na de gesprekken met een psycholoog (half uur per week traumatherapie) verwondde, werd ik door de verpleging, soms met medicatie, naar mijn kamer gestuurd om tot rust te komen, terwijl mijn hoofd kookte! Maar wel altijd met de belofte dat zij naar een kwartier kwamen kijken. Deze bejegening van de verpleging en het team hielp mij destijds niet, ik werd niet geholpen voor die problemen waardoor ik in de GGZ terecht was gekomen! Natuurlijk was het lief dat de verpleging na 15 min. bij mij op mijn kamer kwamen kijken. Maar ik werd als een klein kind naar mijn kamer gestuurd!
Soms werd ik dan zo emotioneel dat ik alleen maar kon huilen, dat werd toegelaten. Maar mijzelf pijn doen, nee dat was toch niet de bedoeling. Mijn zelfbeschadiging was nog heel karig en gering. Ik kon nog steeds volhouden dat mijn kat graag speelt en ik altijd te laat ben met mijn hand wegtrekken, want zo zag het eruit, krassen op mijn handen. De verpleging vond dat ik aandacht vroeg, zo voelde het voor mij! Want ik kreeg steeds weer te horen: ‘als het moeilijk is na een gesprek, kom het ons vertellen, kom zo nodig medicatie halen, maak een afspraak met verpleging’. Maar ja, je hebt vroeger zo vaak hulp gevraagd en dat werd ook nooit gehoord. En hoe vaak sta je, als je eindelijk over de drempel kunt om hulp te vragen, voor een dicht kantoor omdat er overdracht is?

Na een teamoverleg werd besloten dat de therapie te zwaar voor mij was. Ik kreeg trauma toedekkende therapie, zodat dat luik vol pijnlijke herinneringen weer werd gesloten. Maar dat luik probeerde ik al dicht te houden sinds 1978 maar bij mij werkte dat niet meer. Ik kon ook niet meer stoppen met mijzelf te beschadigen, maar daar werd niet over gepraat. Ik dacht toen wel: ‘als het luik toch dicht moet, wat doe ik dan nog hier”? Ik ben toen zo snel mogelijk weer naar huis gegaan, ben weer stage gaan lopen en kreeg een vast werkcontract. Hoera, het luik had ik weer dicht gekregen. Maar ik wilde het luik juist openen, want de pijn en moeite die het kostte om het luik dicht te houden kon ik alleen verdragen door mijzelf pijn te doen op verschillende manieren. De zelfbeschadiging was toen niet meer zichtbaar en vertellen dat het kwam door mijn kat ging ook al lang niet meer. Dit hield ik vol tot juni 2003. Toen klapte het luik compleet weer open en het is nog steeds niet dicht te krijgen, kan ook niet meer! Maar ik ga mij wel steeds meer afvragen of dit toch niet de beste manier is, het luik dichtdoen en dichthouden!

Hoe is het nu?
Altrecht, door de kennis van de trainingen van het project Met Mij Alles Goed in te zetten, kan ook Altrecht voorop lopen met de zorgvernieuwing rondom zelfbeschadiging en ik ben beschikbaar als ervaringsdeskundige. Het moet toch mogelijk zijn dat er een dergelijk adviesteam komt binnen Altrecht met cliënten die ervaringsdeskundig zijn op dit ‘deelgebied’. Het doorgeven van de kennis, spoort hopelijk dan andere hulpverleners aan om ook de voorlichting te geven, zodat er een grote inktvlek ontstaat binnen Altrecht en het taboe rondom zelfbeschadiging echt wordt doorbroken!!!!

Ik hoop dat in 2012 diverse afdelingen binnen Altrecht, om te beginnen in Zeist, het team dat is opgeleid vanuit MMAG, regelmatig uitnodigt voor een consult als er dilemma’s op de werkvloer ontstaan rond zelfbeschadiging. Om te voorkomen dat we weer terug naar de oertijd gaan.
Je slaat twee vliegen in een klap, of, om in de zelfbeschadiging te blijven: 'het mes snijdt dan aan twee kanten' ;-). Want de inzet van ervaringsdeskundigen wordt ook gelijk benut!

Vaif

Terug naar de oertijd?