Telkens ga ik over grenzen, er zitten maar 2 standen op mijn gaspedaal. Aan en Uit. Met mijn hoofd maak ik keuzes en daarna dender ik behoorlijk door. Iets langzaam doen, halverwege een pauze nemen, en daardoor in verbinding zijn met mezelf, betekent voor mij dat ik gedwongen wordt om te voelen hoe het met me gaat. Om daarmee te voelen waar m´n grens ligt, om te voelen wanneer ik beter rust kan nemen. Soms wil ik gewoonweg niet voelen, want voelen doet soms pijn. En als ik door het voelen van grenzen ook nog eens dingen niet af krijg, dan wordt de weerstand tegen het ´in verbinding zijn´ alleen maar groter.

Doorgaan en doordenderen, dat is het oude vertrouwde recept.
Een recept dat uiteindelijk niet meer werkt en waarmee ik ongelofelijke roofbouw op mezelf heb gedaan. Bij psychosomatiek leer ik nu op een nieuwe manier naar dingen kijken en ervaar ik hoe het is om dat beetje bij beetje aan te passen. En iets half mogen doen en stoppen vòòrdat ik m´n grenzen overschrijd, dat is voor mij als opnieuw leren lopen. Een hele uitdaging dus.

Zou ik ook 'half' kunnen bloggen? Gewoon bloggen wanneer ik zin heb, met soms een korte en soms een lange pauze. Zou ik kunnen bloggen met af en toe een spelfout, een gekke zinsopbouw of een iets minder leuke afbeelding. Zou ik er tegen kunnen om soms wél een reactie krijgen, en soms ook niet. En zou ik het kunnen om niet alle verhalen van de andere bloggers te 'moeten' lezen? Zou ik dat allemaal kunnen?

Ik wil het in ieder geval heel graag proberen.

Je kunt iets toch ook half doen???