Als ik terug denk aan verjaardagen, komen bij mij meteen de meest verschrikkelijke herinneringen naar boven. Verjaardagen vol spanningen, op je tenen lopen en de schijn op houden. Ruzies en tranen kwamen ook regelmatig voor.

Ik laat mijn verjaardag dan ook liever voorbij gaan. Ik voel me er uiterst ongemakkelijk bij en sta bovendien niet graag in de belangstelling. Ik heb al wel wat cadeautjes gehad wat ik erg lief vind en waar ik erg blij mee ben.

Inmiddels zit ik al bijna een uur naar dit scherm te kijken. Veel verder dan een paar loze zinnen over een verjaardag kom ik niet. Ik zou graag iets positiefs willen schrijven, maar dat zit er voor nu niet in. Alles gaat met ups en downs en ik denk dat dit een down is.

Ik wil er niet aan en eigenlijk wil ik het niet eens opschrijven. Ik heb het al een aantal keer getypt en weer weggehaald. Terugval? Nee hoor, dat is geen optie. Crisis, behandeling, nazorg, genezen. Zo doen we dat. Perfect. En niet anders. Lekker zwart wit.

Inmiddels weet ik heus wel beter. Dit is hoe het gaat. Ik kan het ontkennen. Daarmee maak ik het alleen maar moeilijker. En dus heb ik voorzichtig mijn crisispreventieplan onder het stof vandaan gehaald. Omdat ik beloofd heb mezelf nooit meer zo erg in de steek te laten. En in plaats van rennen en doorgaan ga ik praten, schrijven en delen wat er in mijn hoofd omgaat. Misschien dan toch wat ouder en wijzer geworden in het afgelopen jaar.

Ik schrijf omdat ik wil schrijven
dat ik gelukkig ben.
Op een dag zal het zover zijn
en zal ik schrijven-
met mijn tong tussen het puntje van mijn tanden,
en met rode oren en rode wangen;
ik ben gelukkig
Als ik daarna ooit nog twijfel
en meen dat ik verdrietig ben of de wanhoop nabij
of zelfs reddeloos verloren,
kan ik altijd opzoeken wat ik werkelijk ben:
gelukkig.
-  Toon Tellegen

Een jaartje ouder