Maar wat vertel je nieuwe mensen over jezelf, hoe ver ga je daarin? Wat vertel je ze en wanneer is het juiste moment? Natuurlijk ben je niemand verplicht om meteen bij de eerste ontmoeting ze alvast even te waarschuwen. Zo van: ‘’Hoi ik ben Sandra, en ik zeg het maar meteen: ik ben gestoord, dat je het even weet.’’

En toch heb ik wel altijd het gevoel dat als ik nieuwe mensen leer kennen en niets vertel over mijn psychische, ja… dingen, ik iets achterhoud of zo. Ik heb het gevoel dat mijn hele depressieve verleden en alles wat erbij komt kijken zo’n groot deel van mij is, dat het bijna definieert wie ik ben, dat ik het aan mensen verplicht ben om te vertellen. Alsof ik niet eerlijk ben als ik dat niet doe, dan laat ik niet zien wie ik echt ben. Niet écht.

Aan de andere kant is het ook gek om meteen te gaan vertellen dat je een verleden hebt. Het is niet voor niets een verleden, wat doet het er nog toe? Moeten mensen daar nu nog rekening mee houden? Soms ben ik wel een beetje klaar met dat eeuwige anders zijn. Sandra, het meisje met de psychische problemen. Het meisje waar je voorzichtig mee om moet gaan. Ik wil gewoon nieuwe mensen kunnen ontmoeten, mezelf kunnen zijn en wellicht nooit iets hoeven zeggen over dit stukje.

Ok, stuk. Misschien als het eens zo ter sprake komt, dat ik dan kan zeggen: ‘’tja, ik ben een behoorlijke tijd opgenomen geweest,’’ iets in die richting, maar dat het niet meer zo bepalend is voor wie ik nu ben. Dat mensen dan reageren met: ‘’goh, jij? Dat hadden we niet verwacht.’’ Maar meer ook niet, volgende onderwerp.

Ergens lijkt dat me heel fijn, aan de andere kant is het ook een soort eng. Want nu is het iets wat nog vaak ter sprake komt en hoewel het niet mijn hobby is om over al mijn problemen te praten, het is ergens wel heel veilig. Hoi ik ben Sandra, ik ben depressief. Ik heb het al zo vaak verteld, moeilijk is het niet meer. Afspreken met vriendinnen gaat standaard een deel over hoe het mij gaat en met mijn therapieën en de dingen waar ik in het dagelijks leven tegenaan loop nu ik niet meer opgenomen ben. Als dat stukje dan ineens weg zou vallen, dan zou alleen ‘’Hoi ik ben Sandra’’ overblijven. Wat komt er dan na de komma? Ik weet het niet. Wie ben ik dan eigenlijk zonder dat psychiatrische verleden? Ja, mezelf. Maar wie is dat dan? Ook een deel van mijn vriendenkring bestaat uit hele lieve mensen die ik heb leren kennen in therapieland. Soms ben ik bang dat als hetgeen wat ons toen bij elkaar heeft gebracht, wegvalt, er niets meer overblijft.

Voor sommige mensen is het moeilijk te bevatten dat zoiets naars als bijvoorbeeld een depressie, iets wat je helemaal kapot maakt en waar je aan onderdoor gaat, toch ook een stuk veiligheid kan bieden. Maar dat is wel hoe het werkt. Als je niet beter weet, als je al zolang ziek bent en het je leven zodanig beheerst dat het je comfort zone wordt, dan is het heel gek als dat grotendeels wegvalt.

En nu is het tijd om te gaan ontdekken wie ik ben zonder etiketten. Zonder psychische problemen, ziektes of wat dan ook. Er gaat een hele nieuwe wereld vol mogelijkheden open aan het einde van die oude vertrouwde comfort zone. Best eng, net als nieuwe mensen ontmoeten. Jezelf opnieuw ontdekken. Zonder stoornis. 

Leven zonder diagnoses