Nog voor ik de snelweg op was gereden viel mijn oog al op een aangereden mannetjes eend. In de berm, dood. Een korte gedachte aan 2 weken terug overviel me. Toen vond mijn zoontje (weer) een gewonde duif. Hij had het arme beestje in zijn voetbalshirt gewikkeld en had hem op de fiets meegenomen naar huis. Hij vond het niet erg dat hij daardoor te laat op voetbal zou kunnen komen. Eerst moest het duivenjong veilig zijn. Samen hebben we die avond de duif naar de vogelopvang in Woudenberg gebracht. Dat was de tweede keer in 3 weken tijd dat we bij de vogelopvang een dier brachten.
Maar ja, voor deze eend was dat helaas al te laat.

Ik vervolgde mijn weg. Ondertussen was ik aan het nadenken over  m’n werk van de komende week. Welke mensen zie ik volgende week? Moet ik nog dingen voorbereiden?
Nog geen 10 minuten later viel mijn oog wederom op een aangereden vogel. Mijn kennis van vogels reikt niet heel ver. Ik kon echter alleen constateren dat dit een soort roofvogel was. Tjonge, ook dood. Wat zonde! Zo’n mooie vogel en dan al zoveel pech. Botsing met een auto.
Zou het beestje al eieren hebben gelegd? Of wellicht is het een mannetje en zit er nu een vrouwtjesvogel op het nest op hem te wachten. Hij zou alleen maar muisjes halen…
Gedachten die me een verdrietig gevoel gaven.

In totaal ben ik op het stuk naar huis 5 aangereden vogels en een aangereden kat tegen gekomen. En 1 dode mug, maar die had ik (sorry) eigenhandig doodgeslagen, omdat deze steeds voor m’n ogen op de ruit ging zitten. De bedoeling was om hem vriendelijk naar buiten te wuiven, maar dat bleek ik niet te kunnen zonder te gaan slingeren. Niet echt effectief op een drukke A 12.

Waarom rijden er toch zoveel auto’s rond, was het eerste wat ik dacht daarna. Maar weet je, dat bleek al gauw best een beperkte gedachte.

Ik vermoed dat er altijd al vogels werden aangereden. Dat zou vandaag de dag niet minder zijn dan 5 jaar geleden. Nu rijden er zelfs minder auto’s omdat we crisis hebben.
De benzine is duurder, de werkdagen zijn anders. Mensen werken inmiddels meer thuis en op andere tijden.
Het verkeer zou dus hoogstwaarschijnlijk niet veel anders zijn dan 5 jaar geleden.

Wat dan wel, was mn vraag? Wat is er wel anders?

Bezuinigingen…dat is wat er fundamenteel anders is!
Overal om ons is dat te merken. Ook in het opruimen van aangereden dieren. Ik vind het erg, echt erg.
Dat ze worden aangereden vind ik erg, maar ook dat ze blijven liggen…omdat er minder geld en dus minder mensen zijn die deze dieren op kunnen ruimen. Om ze vervolgens op dierwaarlijke manier een plek te kunnen geven.
Nu blijven ze liggen, rijdt nog menig auto een keer over ze heen.
Met de mevrouw van de vogelopvang had ik een mooi gesprek. Zij had al vanaf januari tot half april  534 vogels binnen gekregen. 534! En die leefden dus allemaal nog. Over de dode vogels had zij geen cijfers. Maar dat zijn er vast niet minder geweest.
Met veel liefde verzorgd zij de dieren, lapt ze hen weer op met haar team van vrijwilligers en laat ze daar waar mogelijk is de vogels, weer vrij. De vogels die niet meer terug in de natuur kunnen, verzorgd zij op haar terrein en tracht ze te herplaatsen bij mensen die voor de vogels willen blijven zorgen.
Geld?  Tja, dat is er niet zoveel. Ze doen het van giften. Subsidie krijgen ze niet of nauwelijks.
Tijd? Tja, een aangereden vogel laat zich niet plannen. Zij woont samen met haar man op een ruim terrein. In de afgelopen 30 jaar hebben ze dat terrein vol gebouwd met opvanghokken.
Personeel? Gelukkig zijn er mensen die ook dit werk belangrijk vinden en dit uit een gevoel van zorg doen. Vrijwillig!

Ineens bekruipt me een naar gevoel.
In mijn werk gaat het helaas niet anders. Wij gaan met z’n allen fors bezuinigen in de GGZ.
De redenen zijn bekend en snap ik ook.
Maar het moet en gaat toch niet zo zijn dat ook wij op onze weg naar huis “aangereden” mensen tegen komen? Die we dan vervolgens moeten laten liggen, omdat we geen geld hebben om ze op te halen?
Of...dat er “aangereden” mensen zijn, die zelf geen geld hebben om een hulpverlener te betalen?

Ik weet dat veel van mijn collega’s binnen Altrecht en de overige GGZ veel moeite hebben met alle bezuinigingen. En ook, dat er heel veel collega’s het zelfde hart hebben als de mevrouw van de vogelopvang.

Ik hoop dus oprecht dat de bezuinigingen zo effectief mogelijk ingevoerd gaan worden. Dat Altrecht mee blijft bewegen én denken om de “aangereden” mensen te blijven verzorgen en behandelen zoals zij/wij dat al 550 jaar doen.

En mocht er behoefte zijn aan meedenkers? Ik bied me bij deze aan!

Oh jee, wat nu?