We blijken niet alleen lot- en bondgenoten te zijn in ons autisme, maar ook in alle onbegrip en negatieve kwalificaties sinds onze kindertijd, de onveilige en ondermijnende gezinssituatie, het vele pesten, de altijd aanwezige diepe angst voor alles en iedereen, al opgroeiend onze leeftijdsgenoten en volwassenen niet kunnen begrijpen in hun gedrag, bedoelingen en taal, altijd maar onze uiterste best doen en maximaal aanpassen opdat we ook bevonden worden en dan evenzo vaak horen dat we het expres verkeerd doen en de jarenlange buitengewoon schadelijke bejegening in de GGZ als gevolg van de foute diagnose borderline.

Daar zat zij, met deze achtergrond en met haar 32 jaar; en daar, tegenover haar, zat ik als 31-jarige. Ik kan me niet herinneren zoveel herkenning te hebben ervaren bij een ander: een enorme druk op mijn borst en een keel in de houtgreep.

Het ergste en meest schadelijke wat deze vrouw in haar leven ervaren heeft, is voor haar de bejegening in een psychotherapeutische kliniek voor jongvolwassenen van Altrecht geweest*.  Toen ze dat vertelde, ging een schrikgolf door me heen en de angst ook, die ik elke minuut in die kliniek en in die tijd voelde. Wij zijn elkaar daar net misgelopen. Voor mij staat de bejegening in die kliniek symbool voor dat wat ronduit slechte en schadelijke hulpverlening is. Het was een bejegening die zich kenmerkte door grote afstandelijkheid, invullen i.p.v. navragen, negatieve interpretaties en kwalificaties van gedrag en intenties, veroordelen, straffen, straffen en nog eens straffen.

Ik heb daar 7 weken lang mijn uiterste best gedaan; daarvan werd ik er 5 in de time-out gezet, als straf voor geen oogcontact maken, weinig delen van wat in me leeft en gewichtsverlies. Het behandelteam wilde niet horen dat ik echt niet in staat was tot oogcontact, heel veel angst had en gewicht verloor van de bovenmenselijke spanningen. Hun hypothese was ‘de waarheid’: ik wilde niet meewerken en deed het expres. Ze zagen dit bevestigd in hun slecht onderbouwde diagnose borderline, dat al hun kwalificaties en straffen rechtvaardigde. Ik ging er bijna aan onderdoor. Eenmaal daar weg trok ik bijna dezelfde conclusie annex boodschap als zij: ik ben onbehandelbaar en het is mijn eigen schuld.

Mensen zijn geshockeerd over onze verhalen over die kliniek. Misschien bent u dat ook wel beste lezer. Gelukkig maar. Erg genoeg worden nog steeds te veel mensen zo bejegend, vooral als ze de diagnose borderline hebben gekregen. Die bejegening doemt vaak ook op wanneer iemand zichzelf beschadigt of met een zelfmoordpoging op de eerste hulp beland. Heel wat mensen zijn uit straf gesepareerd omdat ze een woede- of angstaanval kregen en uit klinieken weggestuurd vanwege zelfbeschadigend gedrag. Traumatiserende en beschadigende ervaringen te over hier.

Deze blogserie is ook bedoeld om een tegenovergestelde bejegening te laten zien. Metta sluit veroordelen en straffen uit, gaat uit van ieders goede intentie en zoekt altijd naar contact. Metta gaat over wij. Als een behandeling vastloopt, liggen oorzaak en ‘schuld’ niet per definitie bij de cliënt, maar gaat iets in het contact niet goed. Dan is de onvoldoende aansluiting onderwerp van gesprek en niet de ondeugdelijkheid van de cliënt. Metta vertrekt noch verklaart alles vanuit de diagnose maar ziet de cliënt primair als mens die met specifieke problematiek worstelt. Een op metta geïnspireerde bejegening kan de wonden helpen helen die te veel mensen hebben opgelopen in de GGZ, als afscheid van vele zwarte bladzijden. Het is liefde die geneest.

  *Deze kliniek is inmiddels omgevormd en heeft ook een ander behandelteam dan destijds (ca.2002-2003).

METTA in de GGZ (3)