Ik ben dankbaar dat ik kan genieten. Mijn gedachten dwalen af naar vorig jaar. Toen was dat wel anders. Vorig jaar rond deze tijd voelde de wereld koud als ijs. Ik kon nergens van genieten. Ik vond niets leuk. Ik ging elke avond slapen in de hoop dat ik nooit meer wakker zou worden. En dan toch werd ik elke ochtend weer wakker, zuchtend. Mezelf moed insprekend kwam ik dan uit bed, overleefde de dag en ging weer terug naar bed. Dag in, dag uit. Ik verlangde zo ontzettend naar rust. Maar in mijn hoofd was er nooit rust. In mijn hoofd was er altijd oorlog. Een constant gevecht over alles en niets. Waar ik ook was, mijn hoofd ging altijd met me mee.

Uiteindelijk wilde ik niet meer leven. Ik kon het niet en ik dacht dat het leven gewoon niet voor mij weggelegd was. Zo kwakkelde ik maanden door. Ik hield het vol omdat ik wist dat er een einde aan zou komen. Telkens dacht ik: nog even volhouden, het is bijna zover. En toen was het zover. Dinsdag 21 juni zou ik een overdosis nemen. Ik had het heel zorgvuldig voorbereid, toch wel het toppunt van perfectionisme: je suïcidepoging tot in de puntjes organiseren.

Maandag 20 juni zou ik in gedachten afscheid nemen van mijn therapeut. Mijn o zo lieve therapeut. En alsof ze het wist, alsof ze het aanvoelde, was haar grens bereikt. Ze regelde diezelfde dag nog dat ik op dinsdag 21 juni, mijn voorgenomen sterfdag, opgenomen werd op een crisisafdeling.

Op dat moment vervloekte ik haar, nu ben ik haar voor altijd dankbaar. En dan vandaag, 27 maart, is het twee maanden geleden dat ik met ontslag ging. Ik heb vier maanden doorgebracht in een kliniek. Hoe cliché het ook klinkt: het is het beste wat me ooit is overkomen. Voor het eerst heb ik ervaren hoe het is om een veilige plek te hebben, een thuishaven. Ik heb ervaren dat ik me kan hechten aan mensen, iets waarvan ik dacht dat ik het allang verleerd was, als ik het überhaupt ooit had gekund. De veiligheid, het warme bad, de rust maar ook de diepste dalen heb ik daar doorleefd.

Toen mijn ontslagdatum naderde, kreeg ik in mijn omgeving veelal te horen: 'je bent zeker wel blij dat je weer naar huis mag hè? ' En dan lachte ik maar wat ongemakkelijk, want wat als ik zou zeggen dat ik daar helemaal niet zo blij mee was? Voor het eerst had ik een thuis. Voor het eerst had ik mensen die voor mij zorgden, die er voor mij waren, die mijn hand vast hielden. Voor het eerst mocht ik een kwetsbaar kind zijn, in plaats van een volwassene die voor anderen moet zorgen. En nee, dan ben je niet blij dat het over is. Ik kreeg eindelijk wat ik twintig jaar lang gemist heb.

Gelukkig kan ik wekelijks een keer terug naar de veilige basis. Even weer in de kliniek zijn, even een vertrouwd gezicht zien en even praten. Dat geeft mij genoeg brandstof om een week met goede moed in te gaan. Dan kan ik er weer tegen. En zelfs na twee maanden mis ik de kliniek nog steeds. Het is zo veilig in vergelijking met het leven waar ik nu in ben beland. Van de een op de andere dag was ik geen patiënt meer, maar een stagiaire die zich moet bewijzen.

Ondanks dat het ontzettend zwaar is en ik er nog lang ben, weet ik nu dat er een hele nieuwe wereld open gaat aan het einde van je comfort zone. Ondanks mijn onzekerheid en angsten voor wat komen gaat, heb ik ervaren dat het de moeite waard is. Ik kan weer genieten. Ik leef.

De komende tijd neem ik jullie mee tijdens mijn zoektocht naar een plekje op deze wereld. Een plekje van mij, waar ik mag zijn wie ik wil zijn: gewoon mezelf. Ik ben op de goede weg.

En voor iedereen die de sprong nog moet wagen: wees niet bang voor wat gaat komen. Omarm het onzekere en laat het je leiden naar nieuwe plekken. Je creëert je eigen pad naar geluk. Verspil geen tijd met spijt. Geniet van het heden, elk moment zoals het komt. En als je ooit op een punt komt dat je je verloren voelt, haal dan diep adem en begin opnieuw. Doe een stapje terug en ga terug naar het puurste plekje in je hart: daar waar hoop leeft.  Ook jij zult de goede weg weer vinden.

Liefs,
Sandra

Lente