Zie hier die vorige blog
Toen in 2010 had ze ook teveel medicatie ingenomen. Toen bleek het niet genoeg te zijn. Nu 1,5 jaar later dus ook niet.
De medicatie moet natuurlijk even in het lichaam worden opgenomen, dus we hadden smiddags nog niet echt iets door. Wel dat ze wat afwezig was, maar dat was niet opmerkelijk. Ze zegt en doet namelijk al heel lang niet zoveel meer. Ze zit op haar stoel en kijkt tv, af en toe komt er een vraag naar ons of we iets willen drinken. Maar dat is het.

Die zelfde avond begon het, ze viel in slaap en werd ineens wakker en begon de meest rare dingen te zeggen. Ze rookt niet meer, maar wilde een sigaret. En wist niet meer welke dag het was. Ze kreeg ineens een vreetbui. Ze liep naar boven om de hamster van mijn zusje te verzorgen, omdat ze er niet was (dit had ik al gedaan). En terwijl ze de hamster uit de kooi nam, kwam er onze kat wel erg dichtbij. Ik was gelukkig net op tijd. Ik vertelde me moeder dat ze de hamster beter terugkon zetten omdat hij erg moe was. Dit deed ze gelukkig.

En toen mijn vader savonds de hond uitliet, en vertelde aan mijn moeder dat ze beter thuis kon blijven, trok ze nadat mijn vader 10 minuten weg was toch haar schoenen aan. Er heerste paniek, want ik wist niet waar ze heen was. Ik belde mijn vader. Daar stond ze dan midden op een kruispunt. Ze leek wel dronken. Ik kon haar vanuit mijn raam zien, en zag hoe mijn vader haar aan de arm meenam. Ik vond dit zo erg om te zien. Mijn vader, schaamde zich kapot.

Mijn vader heeft maar weer alle medicatie verstopt. De volgende ochtend bleek dat ze nog een doosje in haar bezit te hebben gehad en is die ochtend verder gegaan met de medicatie innemen. Toen werd ik zo boos. Hoe kan ze dit doen. Er is zoveel hulp waar ze gebruik van kan maken.  Die middag is mijn vader met mijn moeder langs Altrecht geweest. Ik hoopte echt diep van binnen dat ze haar zouden opnemen. Helaas, dit mocht helaas niet gebeuren. Ik werd zo boos, hoe kunnen ze nou niet zien dat deze vrouw een gevaar is voor zichzelf en ons… Ik ben echt bang geweest, toen ik even alleen met haar was omdat ik niet wist wat ze kon doen.

Nu een paar dagen later, herinnert ze zich niks meer. Dat is lastig boos blijven vind ik. Ze zit er nog steeds niet goed bij. Zoals ik in het begin van mijn blog al zei, ik ben er klaar mee. Ik geef haar geen kansen meer. Ze doet ons/mij zoveel pijn. Ik zal proberen me zo normaal mogelijk te gedragen in het bijzijn van haar.

De reden waarom ze dit weer heeft gedaan is wat vaag maar volgens mijn vader zou het komen omdat ze zich alleen voelt. Omdat de rest thuis savonds bezig is met eigen hobby’s.

De eerste versie van deze blog was een stuk haatdragelijker. En ondanks dat ik dat nog steeds wel voel naar haar toe, is het niet iets wat ik wil voelen..

Mama deel 2