Zie hier die vorige blog
Toen in 2010 had ze ook teveel medicatie ingenomen. Toen bleek het niet genoeg te zijn. Nu 1,5 jaar later dus ook niet.
De medicatie moet natuurlijk even in het lichaam worden opgenomen, dus we hadden smiddags nog niet echt iets door. Wel dat ze wat afwezig was, maar dat was niet opmerkelijk. Ze zegt en doet namelijk al heel lang niet zoveel meer. Ze zit op haar stoel en kijkt tv, af en toe komt er een vraag naar ons of we iets willen drinken. Maar dat is het.
Die zelfde avond begon het, ze viel in slaap en werd ineens wakker en begon de meest rare dingen te zeggen. Ze rookt niet meer, maar wilde een sigaret. En wist niet meer welke dag het was. Ze kreeg ineens een vreetbui. Ze liep naar boven om de hamster van mijn zusje te verzorgen, omdat ze er niet was (dit had ik al gedaan). En terwijl ze de hamster uit de kooi nam, kwam er onze kat wel erg dichtbij. Ik was gelukkig net op tijd. Ik vertelde me moeder dat ze de hamster beter terugkon zetten omdat hij erg moe was. Dit deed ze gelukkig.
En toen mijn vader savonds de hond uitliet, en vertelde aan mijn moeder dat ze beter thuis kon blijven, trok ze nadat mijn vader 10 minuten weg was toch haar schoenen aan. Er heerste paniek, want ik wist niet waar ze heen was. Ik belde mijn vader. Daar stond ze dan midden op een kruispunt. Ze leek wel dronken. Ik kon haar vanuit mijn raam zien, en zag hoe mijn vader haar aan de arm meenam. Ik vond dit zo erg om te zien. Mijn vader, schaamde zich kapot.
Mijn vader heeft maar weer alle medicatie verstopt. De volgende ochtend bleek dat ze nog een doosje in haar bezit te hebben gehad en is die ochtend verder gegaan met de medicatie innemen. Toen werd ik zo boos. Hoe kan ze dit doen. Er is zoveel hulp waar ze gebruik van kan maken. Die middag is mijn vader met mijn moeder langs Altrecht geweest. Ik hoopte echt diep van binnen dat ze haar zouden opnemen. Helaas, dit mocht helaas niet gebeuren. Ik werd zo boos, hoe kunnen ze nou niet zien dat deze vrouw een gevaar is voor zichzelf en ons… Ik ben echt bang geweest, toen ik even alleen met haar was omdat ik niet wist wat ze kon doen.
Nu een paar dagen later, herinnert ze zich niks meer. Dat is lastig boos blijven vind ik. Ze zit er nog steeds niet goed bij. Zoals ik in het begin van mijn blog al zei, ik ben er klaar mee. Ik geef haar geen kansen meer. Ze doet ons/mij zoveel pijn. Ik zal proberen me zo normaal mogelijk te gedragen in het bijzijn van haar.
De reden waarom ze dit weer heeft gedaan is wat vaag maar volgens mijn vader zou het komen omdat ze zich alleen voelt. Omdat de rest thuis savonds bezig is met eigen hobby’s.
De eerste versie van deze blog was een stuk haatdragelijker. En ondanks dat ik dat nog steeds wel voel naar haar toe, is het niet iets wat ik wil voelen..
Mama deel 2
Reacties
4-3-2012 15:20
Pino
Dat vind ik echt super lief om te lezen.Toermalijntje zei op 29-2-2012 21:30:
Beste Pino,
Ik ben helemaal stil van je blog en weet bijna niet wat te zeggen. Maar wil je wel heel graag laten weten dat ik met je meeleef en hoe ontzettend pijnlijk en zorgelijk ik het voor jou en je familie vind.
Warme groet en heel veel sterkte, Toermalijntje
4-3-2012 15:16
Pino
Nee hoor de psychiater van haar is op de hoogte, maar doet niks. Iets wat ik echt niet snap. Maar zo gaat het vaker. Ze moeten haar betrappen.
Dank je wel voor je reactievaif zei op 28-2-2012 17:42:
Lieve Pino,
Wat goed dat je dit in een blog durft te schrijven, complimenten. Snap dat dit ook moeilijk moet zijn geweest!
Boos zijn op je moeder en zeker dat er geen actie wordt ondernomen is terecht! Jullie moeten alles opvangen en hoe groot is nog je draagkracht hiervan!
Je zet hier wel een hele sterke en krachtige blog neer wat jouw gevoel omtrent het gebeuren goed beschrijft!
Ik hoop dat je moeder nu inmiddels wel al een gesprek heeft gehad en dat men ook inziet dat dit soort situaties niet kunnen. Niet voor je moeder, alhoewel jij schrijft dat zij er niets meer vanaf weet, maar vooral voor jullie, wat voor impact dit om jullie als gezin/ familie heeft.
Ik hoop dat ook hulpverleners je blog lezen en eens gaan nadenken, wat je nu eigenlijk moet in een situatie die jullie hadden. Ik spreek dan toch van een crisissituatie die voor dat moment niet werd opgelost.
Ik snap hoe machteloos je gevoeld moet hebben en verdrietig. Want hulp werd er niet geboden!
Goed dat je het in een blog hebt gezet en vanaf je af hebt geschreven!
Heel veel sterkte wens ik jou toe! Dank voor het delen, voor dit zo persoonlijke verhaal ook!
Lieve groet,
Vaif
29-2-2012 21:30
Toermalijntje
Beste Pino,
Ik ben helemaal stil van je blog en weet bijna niet wat te zeggen. Maar wil je wel heel graag laten weten dat ik met je meeleef en hoe ontzettend pijnlijk en zorgelijk ik het voor jou en je familie vind.
Warme groet en heel veel sterkte, Toermalijntje
28-2-2012 17:42
vaif
Lieve Pino,
Wat goed dat je dit in een blog durft te schrijven, complimenten. Snap dat dit ook moeilijk moet zijn geweest!
Boos zijn op je moeder en zeker dat er geen actie wordt ondernomen is terecht! Jullie moeten alles opvangen en hoe groot is nog je draagkracht hiervan!
Je zet hier wel een hele sterke en krachtige blog neer wat jouw gevoel omtrent het gebeuren goed beschrijft!
Ik hoop dat je moeder nu inmiddels wel al een gesprek heeft gehad en dat men ook inziet dat dit soort situaties niet kunnen. Niet voor je moeder, alhoewel jij schrijft dat zij er niets meer vanaf weet, maar vooral voor jullie, wat voor impact dit om jullie als gezin/ familie heeft.
Ik hoop dat ook hulpverleners je blog lezen en eens gaan nadenken, wat je nu eigenlijk moet in een situatie die jullie hadden. Ik spreek dan toch van een crisissituatie die voor dat moment niet werd opgelost.
Ik snap hoe machteloos je gevoeld moet hebben en verdrietig. Want hulp werd er niet geboden!
Goed dat je het in een blog hebt gezet en vanaf je af hebt geschreven!
Heel veel sterkte wens ik jou toe! Dank voor het delen, voor dit zo persoonlijke verhaal ook!
Lieve groet,
Vaif
28-2-2012 14:46
Pino
Dank je wel voor je reactie. Het is ook echt verdrietig. Ik voel me dan zo machteloos.
Snappen doe ik het ook echt niet. Ook niet een beetje...wereldmeisje zei op 27-2-2012 19:12:
dag Pino,
wat een verdrietige blog eigenlijk...
ik vind het moedig van je dat je dit zo op hebt durven schrijven; dat je ook boos kunt zijn op je moeder want hoezeer ze psychisch ook in de knoop kan zitten, haar gedrag kan niet betekenen dat jullie je gevoel uitschakelen en altijd maar begrip hebben
het lijkt me ook moeilijk en onbegrijpelijk dat je moeder niet opgenomen wordt; dan ga ik ook denken: wat moet deze vrouw nog meer voor gekke en gevaarlijke dingen doen voordat dit wel gebeurt?
ik kan je boosheid en verontwaardiging eigenlijk wel meevoelen, merk ik,
en dat zegt iets over de kracht van jouw blog
dank je wel voor het delen Pino,
sterkte toegewenst, en blijf goed voor jezelf zorgen (zoals je al heel goed doet!)
lieve groeten,
wereldmeisje
lees voor
