Vandaag precies 5 jaar geleden, beleef ik als de dag van gisteren.
Dikke sluiers van verwarring maakten dat ik ‘t niet meer helder zag.
De wirwar werd ontward, waarna gevoelens en gedachten inzicht gaven.
We konden je niet in onze armen sluiten, m’n leven was nog veel te zwart.

Nu 5 jaar later sta ik met vriendlief aan de waterkant, ons ‘kleintje’ is met ons mee op reis en ik draag het in een heel klein potje in m’n binnenzak. Vandaag is het de dag om echt los te laten, de laatste stap in dit emotionele afscheids- en verwerkingsproces.

Samen hebben we toen gekozen dat ons kleintje niet kon komen, dat was een ontzettend zware en emotionele keuze. Een geheim dat we met maar heel weinig mensen deelden. En in de huidige verwarring van mijn ziekteproces en het wel of niet ooit durven kiezen om wel of geen moeder te worden, ontstonden er steeds meer warrige sluiers rondom het gekozen verlies van dit kleine sterretje. Het werd steeds troebeler, steeds emotioneler, en de wirwar en het verdriet verstikte me.
Totdat ik een paar weken terug weer herinnerde en voelde hoe slecht het 5 jaar geleden met me ging, hoe ongelofelijk zwart m’n leven toen was en hoe bewust we samen kozen dat ik dit ‘kleintje’ niet konden of wilden verwelkomen vanuit knokken.

Er kwam een gevoel van berusting, van innerlijke rust. Er was alleen nog een laatste stukje om los te laten: Ons ‘kleintje’ in dat kleine potje wat al 5 jaar verstopt zat in een doosje in de kast. Met de volle maan aan de hemel en de schittering van de kerstlichtjes op het water hebben we het laten gaan met de stroom van het water. Dag lief klein sterretje…dank voor wat je ons hebt gebracht.

Afscheid van een lief klein sterretje