Welk antwoord is maatschappelijk verantwoord? Welk antwoord past bij wat ik doe, ben en voel? Behalve de worstelingen in mezelf, want die liggen uiteraard ten grondslag aan wat ik lastig vind met de ander, is er ook nog zoiets dat mensen soms helemaal niet écht willen weten hoe het met je gaat, het is gewoon een begroeting in ons taalgebruik. Maar hoe ga je daarmee om als je ziek bent?

Laat ik eens een luchtige pet opzetten: ‘Ach het gaat heel wisselend, beetje op en neer. Maar, vandaag heb ik een goeie dag!!! Smile smile van buiten, maar van binnen geeft dit toneelstukje me een behoorlijk onecht gevoel.

Nieuwe ronden, nieuwe kansen bij een volgende begroeting.
‘Nou, tja ik ben net herstellende van een behoorlijke rotmaand en ik krabbel weer een beetje op.’
En ik voeg er nog snel achter aan: ‘Ik kon haast niks meer, ’t was echt heftig hoor!!!’
Alsof er iets in mij heel veel erkenning nodig heeft voor het zieke deel van mij. Alsof ik iets van de ander nodig heb…maar als ik die erkenning in mezelf niet vind, hoe kan ik dan verwachten dat een ander dat gat opvult? En dus kom ik uiteindelijk thuis met een knagend en leeg gevoel in mezelf.

Maar ook reacties van anderen kunnen me behoorlijk van slag maken. ‘Oh, wat fijn dat het beter met je gaat…én werk je al weer?’ Pats Boem, die hakt er zo in. Die doet zo’n pijn diep van binnen. Ik werk deze 2 jaar harder dan ik ooit in m’n leven gedaan heb en eigenlijk aan veel mooiere (en tevens ook veel moeilijkere) dingen dan een betaalde baan. Mag ik me wel een dag goed voelen, terwijl ik niet werk? Wat denken anderen van mij? Ik weet dat ik er lak aan zou moeten hebben, maar dat is zo makkelijk gezegd, en oh zo moeilijk gedaan.

Wat ook zo’n pijn doet is de tegenreactie van de ander: ‘Goh, dat duurt ook lang hè? Het oordeel en verwijt klinken zo door in de stem, dat ik niet weet wat ik moet terug zeggen, terwijl van binnen alle bellen rinkelen en m’n hartje intens huilt.

Vandaag heb ik voor het eerst een antwoord gegeven terwijl ik me helemaal verbonden met mezelf voelde. Geen toneelstukje, geen aandachttrekkerij.
Alles zat er in: stukje realiteit, stukje optimisme, erkenning voor m’n groei én dat ik nog bezig ben om verder te ontwikkelen. En dat in een toch wel lekker luchtig jasje.
Voelde zóóóó goed!!!

Hoe gaat het met je? Wat een ingewikkelde vraag…