Wat voor een ander heel gewoon is, is voor mij sinds 2 jaar een behoorlijke (over)belasting:

Een drukke omgeving
Een grote groep
Geluiden
Indrukken
Beelden
Prikkels
Babbelen.
En ga zo maar door.

Even lunchen in een restaurant moet weloverwogen gepland worden en er zitten twee varianten oordopjes in m’n tas omdat ik de muziek, die voor achtergrondmuziek moet doorgaan, keihard binnenkrijg. Hierdoor ren ik het liefst keihard naar buiten, maar een gezellig samenzijn met en een heerlijk bordje eten, maken dat ik m’n survival-knop aanzet om enorm te genieten.

Stop mij 3 kwartier in een trein vol andere mensen en je kunt me opvegen.

Een ritje in de auto met iemand anders dan vriend-lief maakt dat ik toch gezellig ga zitten babbelen en daarmee energie gebruik. Ondertussen flitsen de beelden van auto’s en alles om me heel naar binnen en wordt ik ongemerkt steeds vermoeider. De radio gooi ik het liefst het raam uit…hoera, je raadt het al…de liefhebbers om mij naar Amsterdam te rijden staan drie rijen dik te dringen op de stoep!!!

Een lieve vriendin geeft me de tip om zoveel mogelijk life-lijntjes voor mezelf te bedenken. Ik hoef ze niet uit te voeren, maar het idee dat ze er zijn kan heel veel spanning wegnemen. Ik ken de andere meiden alleen van verjaardagen uit de pre-historie, dus om hen te vragen voor een slaapritje achterin…ik denk dat ik mezelf opvreet van de ongemakkelijkheid, dus dat is geen oplossing.
Ik kan de nacht ervoor overnachten in een pensionnetje, al gek wordend van dronken toeristen en rammelende trams. Ik kan als het me teveel wordt gewoon hup een taxi nemen, en ontdekken dat ik bij een creepo ingestapt ben, die stinkt naar shag. En toch, hoe bizar ook, ik wordt er rustiger van. In geval van nood, is er altijd wel een oplossing.

’t Is een enorme stap voor me, om eerlijk te zijn naar mezelf, reëel naar de situatie te kijken en om hulp te vragen. Om me afhankelijk te voelen van iemand die ik wat minder goed ken. Maar uiteindelijk lijkt het carpoolen met 1 van de meiden toch de meest fijne oplossing. Een lief stemmetje in m’n hoofd zegt dat de vriendinnen van mijn vriendin vast allemaal lieve meiden zijn, die voor mij vast ook een goede vriendin willen zijn…in ieder geval tijdens deze autorit ;)

Amsterdam, here I come!