Er komt van alles voorbij: Een ‘op de wallen’-speurtocht, steppen door de Jordaan, met een sloepje varen naar een paaldanstent, naakte man schilderen bij het Vondelpark. Je kunt het zo gek niet bedenken, of Amsterdam heeft het!

So far so good,  E. en ik mailen veel heen en weer, we maken een leuk plan, inventariseren met alle meiden de beste datum, etc etc. Ik ben helemaal in m’n element zo achter m’n laptoppie. Dit gaat me prima af, leuke plannen maken, aan de slag kunnen op een tijdstip dat ik me goed voel, een stukje zingeving cq dagbesteding, het voelt heerlijk om zoiets leuks te kunnen doen.

En dan opeens…
PATS, BOEM!!!!!! PANIEEEKKKKKKKKKKK!!!!
Héééllllp, een dag naar Amsterdam!!!!
Hoe ga ik dat in hemelsnaam doen????

Jeempie, wat voel ik me een domoor. Het heeft toch weken geduurd voordat ik ontdekte dat ik zelf ook nog in Amsterdam moet zien te komen. Ik voel  de spanning door me heen stromen. Te vol, te druk en oh lieve help, vriendlief is net die dag met een bootje op zee. Ik mis dus mijn houvast, mijn life-lijn!!!

Ik voel me overmand door spanning en verdriet. Was er maar een pilletje zodat ik deze vrijgezellendag en de bruiloftsdag helemaal spanningsloos mee kan maken en waarvan ik kan bruisen vol stralende energie. Altijd moet ik van alles organiseren om het zo goed mogelijk vol te houden. Op veel momenten zie je niets aan mij, maar ik plan allerlei life-lijntjes om zoveel mogelijk te kunnen meedoen met het gewone leven. Als wij ergens naar toe gaan, dan lig ik opgekruld in een plaidje te rusten op de achterbank van onze auto, om weer wat energie op te doen…of het nou een uitstapje is, een gezellig avondje bij vrienden of een bezoek aan de bouwmarkt.

Wat had ik graag naar Amsterdam gegaan… al liggend op onze achterbank….

Wordt vervolgd…

Help Amsterdam !!!